اثربخشی آموزش مبتنی بر تاب آوری بر اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان

یکی از درمان هایی که امروزه به طور موثر در بهبود اختلالات و مشکلات تحصیلی دانش آموزان به کار گرفته می شود، اثربخشی آموزش مبتنی بر تاب آوری است. از این رو هدف این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش مبتنی بر تاب آوری بر اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان بود. روش تحقیق این پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه کنترل و گواه بود. جامعه آماری این مطالعه کلیه دانش آموزان دختر دوره ابتدایی شهر تکاب (۳۲۶۳ نفر) در سال ۱۴۰۴ بود که ۱۵ نفر در گروه کنترل و ۱۵ نفر در گروه آزمایش انتخاب شدند و پرسشنامه همال کاری تحصیلی توسط سولومون و راث بلوم (۱۹۸۴) را تکمیل نمودند. سپس گروه آزمایش تحت پروتکل جلسات آموزش تاب آوری قرار گرفتند و پس از اتمام جلسات درمان دوباره پرسشنامه ها بین دو گروه آزمایش و کنترل توزیع گردید. داده ها با استفاده از آماره های توصیفی و تحلیل کوواریانس مورد آزمون قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر تاب آوری بر کاهش اهمال کاری تحصیلی در گروه آزمایش اثر بخشی داشت و پس آزمون نمرات دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری داشت. پیشنهاد می گردد مدیران و مشاوران تحصیلی مدارس در راستای موفقیت تحصیلی دانش آموزان به تاثیرات مثبت آموزش مبتنی بر تاب آوری توجه ویژه داشته باشند.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، اهمال کاری تحصیلی ، دوره ابتدایی