رابطه پیچیده میان فعالیت های مغزی و فرایندهای رشد شناختی

با اتکا به یافته های علوم اعصاب تربیتی، نشان داده می شود که همسوسازی روش های آموزشی با الگوهای طبیعی عملکرد مغز می تواند به بهبود عمق یادگیری، پایداری دانش و رشد شناختی فراگیران منجر شود. نتایج این بازخوانی حاکی از آن است که طراحی آموزشی آگاه از سازوکارهای عصبی، زمینه ساز تحول در شیوه های یاددهی–یادگیری و ارتقای اثربخشی نظام های آموزشی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

رشد شناختی ، سازوکارهای عصبی ، یادگیری ، علوم اعصاب تربیتی ، کارکردهای شناختی ، طراحی آموزشی