اثربخشی آموزش مبتنی بر تاب آوری بر افزایش رضایت از مدرسه و اضطراب امتحان دانش آموزان دوره متوسطه اول

یکی از درمان هایی که امروزه به طور موثر در بهبود اختلالات و مشکلات تحصیلی دانش آموزان به کار گرفته می شود، اثربخشی آموزش مبتنی بر تاب آوری است. از این رو هدف این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش مبتنی بر تاب آوری بر رضایت از مدرسه و اضطراب امتحان دانش آموزان بود. روش تحقیق این پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه کنترل و گواه بود. جامعه آماری این مطالعه کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول شهر تکاب (۳۲۶۳ نفر) در سال ۱۴۰۴ بود که ۱۵ نفر در گروه کنترل و ۱۵ نفر در گروه آزمایش انتخاب شدند و رضایت از مدرسه احمدی(۱۳۸۸)، اهمال کاری تحصیلی توسط سولومون و راث بلوم (۱۹۸۴) و اضطراب امتحان بک (۱۹۸۸) را تکمیل نمودند. سپس گروه آزمایش تحت پروتکل جلسات آموزش تاب آوری قرار گرفتند و پس از اتمام جلسات درمان دوباره پرسشنامه ها بین دو گروه آزمایش و کنترل توزیع گردید. داده ها با استفاده از آماره های توصیفی و تحلیل کوواریانس مورد آزمون قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر تاب آوری بر افزایش رضایت از مدرسه و کاهش اضطراب امتحان در گروه آزمایش اثر بخشی داشت و پس آزمون نمرات دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری داشت. پیشنهاد می گردد مدیران و مشاوران تحصیلی مدارس در راستای موفقیت تحصیلی دانش آموزان به تاثیرات مثبت آموزش مبتنی بر تاب آوری توجه ویژه داشته باشند.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، آموزش تاب آوری ، رضایت از مدرسه ، اهمال کاری تحصیلی