تاثیر روش های تدریس فعال،تفکر انتقادی ویادگیری عمیق دانش آموزان

تحولات گسترده در نظام های آموزشی معاصر، ضرورت بازنگری در رویکردهای سنتی تدریس و توجه به روش هایی را برجسته ساخته است که بتوانند یادگیری معنادار، پایدار و مبتنی بر تفکر را در دانش آموزان تقویت کنند. در این میان، روش های تدریس فعال به عنوان رویکردهایی یادگیرنده محور، نقش مهمی در ارتقای تفکر انتقادی و یادگیری عمیق ایفا می کنند. هدف این مقاله، مرور نظام مند و تحلیلی پژوهش های داخلی و خارجی انجام شده در زمینه تاثیر روش های تدریس فعال بر تفکر انتقادی و یادگیری عمیق دانش آموزان است.این مطالعه از نوع مروری است و بدون استفاده از تحلیل های آماری، به بررسی مفاهیم نظری، چارچوب های مفهومی و یافته های پژوهش های پیشین می پردازد. ابتدا مبانی نظری روش های تدریس فعال و تفاوت آن ها با روش های سنتی آموزش تبیین می شود، سپس مفهوم تفکر انتقادی و مولفه های اصلی آن در بافت آموزشی مورد بررسی قرار می گیرد. در ادامه، یادگیری عمیق به عنوان یکی از اهداف اساسی آموزش نوین تشریح شده و عوامل موثر بر تحقق آن در محیط های یادگیری تحلیل می شود.یافته های حاصل از مرور مطالعات نشان می دهد که به کارگیری روش های تدریس فعال، از طریق افزایش مشارکت یادگیرندگان، تعاملات کلاسی، حل مسئله و تفکر تاملی، زمینه رشد تفکر انتقادی را فراهم می سازد و در نتیجه، به یادگیری عمیق و معنادار منجر می شود. همچنین شواهد پژوهشی داخلی و خارجی حاکی از آن است که تفکر انتقادی می تواند به عنوان متغیری واسطه ای، ارتباط میان تدریس فعال و یادگیری عمیق را تقویت کند. در پایان، بر اهمیت بهره گیری هدفمند از روش های تدریس فعال در برنامه ریزی درسی و آموزش معلمان تاکید شده و پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، تفکر انتقادی ، یادگیری عمیق ، آموزش دانش آموزان ، یادگیری معنادار