نقش دبیران زبان و ادبیات فارسی در استفاده از رویکرد سازنده گرایی در تدریس شعر فارسی و افزایش درک مفهومی و لذت ادبی دانش آموزان

هدف این پژوهش تبیین نقش دبیران زبان و ادبیات فارسی در بهره گیری از رویکرد سازنده گرایی در تدریس شعر فارسی و تاثیر آن بر افزایش درک مفهومی و لذت ادبی دانش آموزان است. این مطالعه با روش مروری تحلیلی انجام شده و با بررسی نظام مند منابع علمی، مقالات پژوهشی، اسناد آموزشی و دیدگاه های نظری مرتبط با سازنده گرایی و آموزش ادبیات، به تحلیل شیوه های نوین تدریس شعر فارسی پرداخته است. در این چارچوب، نقش دبیر به عنوان تسهیل گر یادگیری، طراح موقعیت های یادگیری معنادار و هدایت کننده تعاملات کلاسی مورد توجه قرار گرفته است.یافته های حاصل از مرور پژوهش ها نشان می دهد که به کارگیری اصول سازنده گرایی از جمله یادگیری فعال، تعامل اجتماعی، تفسیر مشارکتی، طرح پرسش های باز، پیوند شعر با تجربه زیسته دانش آموزان و فعالیت های خلاقانه موجب افزایش مشارکت یادگیرندگان، تعمیق درک مفاهیم ادبی، تقویت توانایی تفسیر و نقد، و ارتقای لذت ادبی آنان می شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که فاصله گرفتن از روش های حافظه محور و حرکت به سوی یادگیری معنا محور می تواند تجربه زیباشناختی دانش آموزان از شعر فارسی را غنی تر سازد.در مجموع، مرور مطالعات نشان می دهد که استفاده آگاهانه از رویکرد سازنده گرایی در تدریس شعر فارسی، ضمن ارتقای کیفیت آموزش، زمینه شکل گیری یادگیری عمیق، پایدار و لذت بخش را فراهم می آورد و می تواند به بازآفرینی رابطه دانش آموزان با ادبیات فارسی کمک کند.

کلیدواژه ها:

رویکرد سازنده گرایی ، تدریس شعر فارسی ، دبیران زبان و ادبیات فارسی ، درک مفهومی ، لذت ادبی ، یادگیری فعال ، مشارکت دانش آموزان