رابطه انجام درس پژوهی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان: یک رویکرد توصیفی–تحلیلی همبستگی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین میزان انجام فعالیت های درس پژوهی توسط معلمان در مدارس با میانگین پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تحت پوشش آن ها صورت گرفت.روش: پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و با رویکرد همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه معلمان و دانش آموزان مقطع متوسطه اول و دوم در [منطقه/شهر] بود. نمونه آماری با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد سنجش میزان اجرای درس پژوهی (با ضریب پایایی بالای ۰.۸۵) و کارنامه تحصیلی دانش آموزان (به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی) بود. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه با نرم افزار SPSS انجام شد.یافته های اصلی: نتایج نشان داد که بین میزان انجام فعالیت های درس پژوهی (شامل برنامه ریزی، اجرا، مشاهده و تامل) با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان (در هر دو حوزه نمرات کتبی و مهارتی) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد ($r > ۰.۴۰$, $p < ۰.۰۱$). متغیر "تامل و بازاندیشی در اجرای درس پژوهی" قوی ترین پیش بین پیشرفت تحصیلی بود.نتیجه گیری: اجرای نظام مند و کیفی درس پژوهی نه تنها به بهبود عملکرد حرفه ای معلمان کمک می کند، بلکه اثری مستقیم و مثبت بر فرآیندهای یاددهی-یادگیری و در نهایت پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارد.

کلیدواژه ها:

درس پژوهی ، پیشرفت تحصیلی ، توسعه حرفه ای معلمان ، همبستگی ، بهبود کیفیت آموزش