تبیین اهمیت و جایگاه روش تدریس در تحقق اهداف تعلیم و تربیت

تعلیم و تربیت به عنوان فرایندی آگاهانه، هدفمند و پویا، نقش اساسی در پرورش ابعاد مختلف وجودی انسان و توسعه جوامع ایفا می کند. در این میان، روش ها و راهبردهای یاددهی–یادگیری به عنوان یکی از ارکان بنیادین فرایند آموزشی، نقشی تعیین کننده در کیفیت، عمق و پایداری یادگیری دارند. پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه روش های یاددهی–یادگیری و بررسی نقش آن ها در تحقق یادگیری معنادار، انگیزش تحصیلی و پرورش مهارت های شناختی دانش آموزان انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، بنیادی و از نظر روش، کیفی است و با رویکرد مطالعه کتابخانه ای و تحلیل محتوای کیفی اسناد، کتب و مقالات علمی مرتبط صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که با وجود تاکید گسترده ادبیات نظری بر روش های فعال، مشارکتی و یادگیرنده محور، در عمل روش های سنتی و معلم محور همچنان در بسیاری از کلاس های درس غالب هستند. این شکاف میان نظریه و عمل، مانعی جدی در مسیر تحقق یادگیری عمیق، افزایش انگیزش تحصیلی و پرورش مهارت هایی چون تفکر انتقادی و حل مسئله به شمار می رود. همچنین نتایج حاکی از آن است که عواملی همچون نظام ارزشیابی حافظه محور، حجم بالای محتوا، کمبود آموزش حرفه ای معلمان و نبود حمایت نهادی، از مهم ترین موانع به کارگیری روش های نوین تدریس محسوب می شوند. در پایان، بر ضرورت نگاه سیستمی، توانمندسازی معلمان و بازنگری در شیوه های ارزشیابی به منظور بهبود کیفیت یاددهی–یادگیری تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

روش های یاددهی و یادگیری ، یادگیری معنادار ، انگیزش تحصیلی ، روش های فعال تدریس