مقایسه اثربخشی آموزش سنتی و فعال بر یادگیری عمیق دانش آموزان

این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی آموزش سنتی و آموزش فعال بر یادگیری عمیق دانش آموزان انجام شده است. یادگیری عمیق به عنوان فرایندی فراتر از حفظ و بازتولید اطلاعات، مستلزم درک مفهومی، تحلیل، ارتباط دهی و کاربرد آموخته ها در موقعیت های جدید است. با توجه به تحولات علمی، اجتماعی و آموزشی عصر حاضر، بررسی میزان کارآمدی رویکردهای آموزشی در تحقق چنین یادگیری ای از اهمیت ویژه ای برخوردار است. روش پژوهش از نوع مروری و با رویکرد توصیفی تحلیلی بوده و با بررسی نظام مند منابع علمی معتبر داخلی و خارجی، به تحلیل و مقایسه ویژگی ها، پیامدها و نتایج دو رویکرد آموزشی پرداخته است. یافته های حاصل از مرور پژوهش ها نشان می دهد که آموزش سنتی، با تاکید بر معلم محوری، انتقال یک سویه محتوا و ارزشیابی حافظه محور، اغلب به یادگیری سطحی و کوتاه مدت منجر می شود و نقش محدودی در شکل گیری یادگیری عمیق دارد. در مقابل، آموزش فعال با محوریت دانش آموز، مشارکت شناختی، تعامل اجتماعی و فعالیت های تفکربرانگیز، زمینه مناسبی برای درک معنادار مفاهیم، پایداری یادگیری و انتقال دانش فراهم می سازد. همچنین نتایج حاکی از آن است که آموزش فعال موجب افزایش انگیزش درونی، تقویت تفکر انتقادی و ارتقای مهارت های شناختی سطح بالا در دانش آموزان می شود. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که آموزش فعال نسبت به آموزش سنتی اثربخشی بیشتری در تحقق یادگیری عمیق دارد و به کارگیری آگاهانه و نظام مند این رویکرد در برنامه های درسی، آموزش معلمان و نظام ارزشیابی می تواند نقش مهمی در ارتقای کیفیت آموزش و پرورش ایفا کند.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، رویکرد فعال ، رویکرد سنتی ، تعمیق یادگیری ، پایداری یادگیری ، درک مفهومی