الگوهای نوین تدریس در مدارس و تاثیر رویکرد های نوین در سطح یادگیری دانش آموزان

تحولات سریع علمی و فناورانه در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با چالش های نوینی مواجه ساخته و ضرورت بازنگری در روش های سنتی تدریس را بیش از پیش آشکار کرده است. روش های نوین تدریس با تاکید بر یادگیرنده محوری، تعامل فعال، تفکر انتقادی و استفاده هدفمند از فناوری های آموزشی، نقش موثری در بهبود کیفیت یاددهی–یادگیری ایفا می کنند. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به بررسی مهم ترین روش های نوین تدریس از جمله یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله، آموزش معکوس، یادگیری مبتنی بر پروژه و آموزش الکترونیکی می پردازد. همچنین مزایا، چالش ها و الزامات اجرای این روش ها در محیط های آموزشی مورد بحث قرار می گیرد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که به کارگیری آگاهانه و متناسب روش های نوین تدریس می تواند موجب افزایش انگیزه یادگیرندگان، تعمیق یادگیری و ارتقای مهارت های قرن بیست ویکم شود.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، یادگیری فعال ، یادگیرنده محوری ، فناوری آموزشی ، آموزش معکوس