بررسی میزان آمادگی معلمان ایرانی برای استفاده از هوش مصنوعی

با ظهور عصر دیجیتال و نفوذ روزافزون فناوری های نوین در نظام های آموزشی، هوش مصنوعی به عنوان یکی از تحول آفرین ترین فناوری ها، جایگاه ویژه ای در فرآیند تدریس و یادگیری پیدا کرده است. هدف اصلی این پژوهش، بررسی و سنجش میزان آمادگی معلمان ایرانی برای پذیرش و به کارگیری ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی در کلاس های درس است. این مطالعه با رویکردی توصیفی-پیمایشی و با تکیه بر مدل پذیرش فناوری (TAM) و نظریه آمادگی فناورانه، به تحلیل موانع و چالش های پیش روی معلمان و همچنین شناسایی عوامل موثر بر گرایش آنان به استفاده از این فناوری می پردازد. داده های گردآوری شده از طریق پرسشنامه های توزیع شده среди معلمان مقاطع مختلف در شهرهای مختلف ایران نشان می دهد که اگرچه آگاهی عمومی معلمان نسبت به وجود هوش مصنوعی رو به افزایش است، اما آمادگی عملی و مهارت های فنی لازم برای ادغام آن در روش های تدریس، همچنان در سطح پایین تا متوسط قرار دارد. نتایج حاصل از تحلیل آماری بیانگر آن است که نگرش مثبت، خودکارآمدی دیجیتال و حمایت های سازمانی، همبستگی معناداری با آمادگی معلمان دارند. در نهایت، این مقاله پیشنهاداتی در خصوص برگزاری دوره های بازآموزی تخصصی، به روزرسانی سرفصل های آموزشی و تامین زیرساخت های لازم ارائه می دهد تا بتوان با استفاده از پتانسیل های هوش مصنوعی، کیفیت آموزش در مدارس ایران را ارتقا داد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آمادگی معلمان ، آموزش دیجیتال ، نظام آموزشی ایران ، ادغام فناوری ، خودکارآمدی دیجیتال