پیامدهای توسعه هوش مصنوعی بر کارکردهای آموزشی و تربیتی معلم

در دهه اخیر، توسعه سریع هوش مصنوعی به عنوان یکی از مهم ترین تحولات فناورانه قرن بیست ویکم مطرح شده است که در حوزه های مختلف از جمله آموزش و پرورش تاثیرات گسترده ای داشته است. هوش مصنوعی با توانایی تحلیل داده های بزرگ، یادگیری ماشینی و اتوماسیون فرآیندهای شناختی، می تواند کارکردهای آموزشی و تربیتی معلمان را دستخوش تغییرات بنیادین کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی تلاش دارد پیامدهای این توسعه را بر نقش های سنتی معلمان بررسی کند. نخست، چگونگی ادغام هوش مصنوعی در فرآیندهای تدریس و یادگیری، از جمله طراحی شخصی سازی شده یادگیری، بازخورد فوری به دانش آموزان و مدیریت کلاس هوشمند، مورد بررسی قرار می گیرد. سپس، تاثیرات هوش مصنوعی بر وظایف تربیتی معلم همانند پرورش مهارت های اجتماعی و عاطفی، نقش راهنمایی و حمایت عاطفی، و نگرش دانش آموز نسبت به یادگیری تحلیل می شود. از دیدگاه انتقادی، چالش ها و خطرات احتمالی هوش مصنوعی از جمله کاهش تعامل انسان محور، افزایش شکاف عدالت آموزشی و اتکا بیش ازاندازه به فناوری نیز مورد بحث قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد اگرچه هوش مصنوعی می تواند ابزار قدرتمندی برای تسهیل یادگیری و بهبود کارایی آموزشی باشد، اما نقش انسانی معلم به عنوان تسهیل کننده، الگو و مربی اخلاقی همچنان حیاتی است و نمی تواند به طور کامل جایگزین شود. بنابراین، استفاده آگاهانه، اخلاقی و حمایتی از هوش مصنوعی برای تقویت نقش های تربیتی معلمان ضروری است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری شخصی سازی شده ، نقش معلم ، آموزش و تربیت ، چالش های فناوری