بررسی مقایسه ای اثربخشی سنجش تکوینی در مقابل نمره دهی سنتی بر کاهش اضطراب امتحان در دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر، بررسی تطبیقی تاثیر دو رویکرد متفاوت در فرآیند سنجش یعنی «سنجش تکوینی مبتنی بر بازخورد» و «نمره دهی سنتی مبتنی بر جمع بندی»، بر میزان «اضطراب امتحان» در دانش آموزان دوره های پایانی ابتدایی است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-مقایسه ای و با مرور منابع و مطالعات داخلی، به تحلیل مکانیسم های شکل گیری اضطراب امتحان و نقش بازخورد در تعدیل آن می پردازد. یافته های مرور نشان می دهد که نمره دهی سنتی که بر ارزیابی نهایی و مقایسه عملکرد تمرکز دارد، با ایجاد فشار روانی و ماهیت قضاوت کننده، اضطراب امتحان را تشدید می کند. در مقابل، سنجش تکوینی، با تاکید بر فرآیند یادگیری، ارائه بازخوردهای سازنده و متمرکز بر بهبود، و عدم قضاوت نهایی در مراحل اولیه، محیطی امن تر را فراهم می آورد. نتیجه گیری این مقاله بر این نکته استوار است که تغییر رویکرد سنجش از تمرکز بر «سنجیدن» به تمرکز بر «پرورش» از طریق نهادینه سازی سنجش تکوینی، راهکاری اساسی برای کاهش سطوح نامطلوب اضطراب امتحان و ارتقاء سلامت روانی دانش آموزان ابتدایی است.