بررسی روش های نوین تدریس و یاددهی در مدارس ایران

این پژوهش به بررسی شکاف اثربخشی میان دو پارادایم اصلی آموزشی پرداخته است: روش های سنتی تدریس که معلم محور بوده و بر سخنرانی و تکرار تاکید دارند، و روش های فعال تدریس که دانش آموز-محور بوده و بر مشارکت، حل مسئله و تعامل اجتماعی تکیه می کنند. پرسش اصلی این است که آیا مداخلات مبتنی بر روش تدریس فعال، تاثیر معناداری بر ارتقاء ابعاد مختلف تفکر انتقادی در دانش آموزان نسبت به روش های سنتی دارد؟ عدم توجه کافی به پرورش این مهارت در چارچوب های سنتی، می تواند منجر به تولید نسلی شود که در مواجهه با پیچیدگی های شناختی و اطلاعاتی عصر حاضر، دچار ضعف تحلیلی خواهد بود