نقش محیط یادگیری و سبک تدریس در انگیزش دانش آموزان

این پژوهش به بررسی تاثیر متقابل دو عامل کلیدی، یعنی «محیط یادگیری» و «سبک تدریس معلمان» بر «انگیزش تحصیلی» دانش آموزان در دوره ابتدایی می پردازد. انگیزش تحصیلی (شامل مولفه های درونی و اکتسابی) به عنوان پیش شرط موفقیت های مادام العمر و موفقیت تحصیلی در نظر گرفته می شود. محیط یادگیری از ابعاد فیزیکی و اجتماعی-عاطفی تشکیل شده است؛ محیط اجتماعی-عاطفی، که امنیت روانی و کیفیت رابطه معلم-دانش آموز را شامل می شود، بر اساس ادبیات روانشناسی تربیتی، تاثیر بنیادینی بر احساس تعلق و شایستگی دانش آموز دارد (رجوع شود به نظریه خودتعیین گری). از سوی دیگر، سبک تدریس معلمان، به ویژه گرایش به سبک های تسهیل گر (Facilitative) در مقابل سبک های دستوری، مستقیما بر احساس خودمختاری (Autonomy) دانش آموزان اثرگذار است. این مطالعه با اتخاذ چارچوب نظری SDT، فرضیه سازی می کند که انطباق محیط کلاس با نیازهای روانی اساسی کودکان، نقش پررنگ تری نسبت به صرفا ابعاد فیزیکی در ارتقای انگیزش درونی ایفا می کند. با توجه به اهمیت زیربنایی دوره ابتدایی، نتایج این پژوهش (در صورت انجام) می تواند راهنمایی های کاربردی برای طراحی دوره های آموزشی معلمان و بهینه سازی زیرساخت های کلاسی جهت پرورش نسلی با انگیزه ذاتی بالا ارائه دهد.