نقش آموزش تلفیقی در ارتقاء کیفیت آموزش دانش آموزان

در دهه های اخیر، نظام های آموزشی در سراسر جهان با تغییر نگرش نسبت به آموزش دانش آموزان با نیازهای ویژه، به سوی رویکردهای فراگیر و عدالت محور حرکت کرده اند. آموزش تلفیقی به عنوان یکی از مهم ترین رویکردهای نوین آموزشی، بر حضور فعال دانش آموزان با نیازهای ویژه در کلاس های عادی و بهره مندی آنان از فرصت های یادگیری برابر تاکید دارد. این رویکرد با هدف ارتقاء کیفیت آموزش، کاهش تبعیض آموزشی و تقویت مشارکت اجتماعی دانش آموزان طراحی شده است و تلاش می کند محیطی یادگیرنده محور و پاسخگو به تفاوت های فردی فراهم آورد.آموزش تلفیقی فراتر از صرف ادغام فیزیکی دانش آموزان با نیازهای ویژه در مدارس عادی است و مستلزم ایجاد تغییرات بنیادین در برنامه های درسی، روش های تدریس، شیوه های ارزشیابی و نگرش معلمان نسبت به تفاوت های فردی می باشد. پژوهش های آموزشی نشان می دهد که استفاده از راهبردهای تدریس انعطاف پذیر، یادگیری مشارکتی و طراحی آموزشی متناسب با توانایی ها و نیازهای دانش آموزان، می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش انگیزش یادگیری و تقویت عزت نفس دانش آموزان با نیازهای ویژه منجر شود. در چنین محیطی، یادگیری به فرایندی تعاملی و معنادار تبدیل می شود که همه دانش آموزان، فارغ از تفاوت های فردی، از آن بهره مند می شوند.