طراحی برنامه های تاب آوری (Resilience) برای ارتقای سلامت روان معلمان و دانش آموزان

این مقاله به بررسی ضرورت و چگونگی طراحی برنامه های هدفمند تاب آوری به منظور ارتقای سلامت روان در محیط های آموزشی، به ویژه در میان معلمان و دانش آموزان، می پردازد. تاب آوری به عنوان توانایی سازگاری مثبت با شرایط استرس زا، شکست ها و ناملایمات زندگی، نقشی حیاتی در حفظ عملکرد مطلوب و بهزیستی روانی ایفا می کند. محیط های آموزشی امروزی مملو از فشارهای تحصیلی، شغلی و اجتماعی هستند که می تواند سلامت روان جامعه هدف را به طور جدی به مخاطره اندازد؛ بنابراین، توسعه راهکارهای پیشگیرانه مبتنی بر تقویت تاب آوری امری ضروری است. پژوهش حاضر با رویکردی نظری و مروری، ساختار لازم برای طراحی مدل های جامع تاب آوری را تبیین می کند. این مدل ها باید شامل مولفه های شناختی، عاطفی، اجتماعی و رفتاری باشند تا بتوانند همزمان با تقویت مهارت های مقابله ای، محیط حمایتی مدرسه را نیز تقویت نمایند. تمرکز بر آموزش مهارت های تنظیم هیجان، تفکر مثبت، شبکه سازی اجتماعی و توسعه خودکارآمدی از محورهای اصلی این برنامه ها خواهند بود. نتایج مورد انتظار از اجرای موفق این برنامه ها، کاهش نرخ فرسودگی شغلی در معلمان، بهبود عملکرد تحصیلی و کاهش اختلالات روان شناختی در دانش آموزان است. تاکید بر مداخلات مبتنی بر مدرسه، به عنوان بستری که بخش عمده ای از زمان زندگی افراد در آن سپری می شود، اهمیت مضاعفی دارد. این پژوهش در نهایت چارچوبی نظری برای سیاست گذاران آموزشی فراهم می آورد تا بتوانند با سرمایه گذاری هدفمند بر ظرفیت های درونی افراد، جامعه ای سالم تر و سازگارتر پرورش دهند. تدوین مداخلات مبتنی بر شواهد، شرط لازم برای اثربخشی بلندمدت این برنامه ها تلقی می شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، سلامت روان ، معلمان ، دانش آموزان ، برنامه های پیشگیرانه