اثر بخشی شفقت درمانی درافزایش تحمل پریشانی وکاهش تنیدگی والدین کودکان دارای اختلال یادگیری شهر خاش

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی شفقت درمانی (CFT) بر افزایش تحمل پریشانی و کاهش تنیدگی والدین کودکان دارای اختلال یادگیری در شهر خاش انجام شد. والدینی که فرزندانشان با چالش های یادگیری مواجه هستند، اغلب سطوح بالایی از استرس مزمن، اضطراب، و پایین بودن تحمل پریشانی را تجربه می کنند که مستقیما بر کیفیت زندگی خانوادگی و فرآیند مداخله آموزشی کودک تاثیر می گذارد. شفقت درمانی، رویکردی جامع مبتنی بر اصول روان درمانی شناختی-رفتاری و نظریه دلبستگی، بر توسعه سیستم های تنظیم گر عاطفی مبتنی بر شفقت، دلسوزی به خود و پذیرش انسانیت مشترک تمرکز دارد. این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. نمونه آماری شامل ۴۰ نفر از والدین کودکان مبتلا به اختلال یادگیری در شهر خاش بود که به صورت تصادفی به دو گروه آزمایشی (دریافت کننده مداخله شفقت درمانی) و گروه کنترل (بدون مداخله) تخصیص یافتند. ابزارهای اندازه گیری شامل مقیاس تحمل پریشانی (DT) و مقیاس تنیدگی والدینی (PSI) بود. نتایج تحلیل کوواریانس (ANCOVA) نشان داد که مداخله شفقت درمانی تفاوت معنی داری در افزایش نمرات تحمل پریشانی ($p < ۰.۰۰۱$) و کاهش معناداری در نمرات تنیدگی والدین ($p < ۰.۰۰۱$) در مقایسه با گروه کنترل ایجاد کرده است. یافته ها حاکی از آن است که تقویت ابعاد شفقت و دلسوزی می تواند راهکاری موثر برای بهبود سازگاری عاطفی و تاب آوری والدین کودکان با نیازهای ویژه باشد. این نتایج توصیه هایی برای ادغام مداخلات مبتنی بر شفقت در برنامه های حمایتی والدین در مناطق کمتر برخوردار ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تحمل پریشانی ، تنیدگی ، شفقت درمانی ، اختلال یادگیری ، والدین کودکان