رابطه بین فعالیت های فوق برنامه و پیشگیری از رفتارهای پرخطر در دانش آموزان

نوجوانی دوره ای حیاتی توام با تغییرات سریع فیزیولوژیک و روان شناختی است که فرد را مستعد درگیری در رفتارهای پرخطر نظیر مصرف مواد، خشونت و رفتارهای جنسی ناایمن می سازد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش و رابطه فعالیت های فوق برنامه (Extracurricular Activities) در پیشگیری از این رفتارها در بین دانش آموزان است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و از نوع مرور سیستماتیک منابع کتابخانه ای می باشد. بدین منظور پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی (SID, Magiran, Noormags) و خارجی (ScienceDirect, Google Scholar, ERIC) با کلیدواژه های مرتبط مورد جستجو قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان می دهد که شرکت در فعالیت های فوق برنامه سازمان یافته، از طریق مکانیسم هایی همچون افزایش نظارت بزرگسالان، پیوند با مدرسه، عضویت در گروه های همسالان جامعه پسند و ارتقای سرمایه اجتماعی و روان شناختی، همبستگی معکوس و معناداری با بروز رفتارهای پرخطر دارد. همچنین نوع فعالیت (ورزشی، هنری، مذهبی) و میزان درگیری (شدت و تداوم) نقش تعدیل گری در این رابطه ایفا می کنند. در نهایت، این مقاله پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی با بازنگری در جایگاه فعالیت های فوق برنامه، از رویکرد حاشیه ای به رویکرد متنی و پیشگیرانه تغییر جهت دهند.

کلیدواژه ها:

فعالیت های فوق برنامه ، رفتارهای پرخطر ، دانش آموزان ، پیشگیری ، پیوند با مدرسه ، اوقات فراغت.