نقش بازی و تفریح در رشد جسمی و عاطفی وپیشرفت تحصیلی دانش آموزان

بازی و تفریح به عنوان دو رکن اساسی در فرآیند رشد و تکامل همه جانبه کودکان و نوجوانان شناخته می شوند که اغلب در نظام های آموزشی صرفا متمرکز بر محتوای درسی، مورد غفلت قرار می گیرند. این پژوهش با هدف تبیین و تحلیل نقش حیاتی بازی و فعالیت های تفریحی ساختاریافته و غیرساختاریافته در ابعاد جسمی، عاطفی و شناختی دانش آموزان انجام شده است. یافته های این مطالعه نشان می دهد که بازی صرفا یک فعالیت وقت گذرانی نیست، بلکه یک بستر یادگیری فعال و زمینه ساز توسعه مهارت های بنیادین است. در بعد جسمی، فعالیت های بدنی مبتنی بر بازی به بهبود شاخص های تندرستی، تقویت سیستم قلبی-عروقی و افزایش هماهنگی عصبی-عضلانی کمک شایانی می نمایند که این امر مستقیما بر تمرکز و توان یادگیری دانش آموز در کلاس درس تاثیرگذار است. از منظر عاطفی، بازی محیطی امن برای ابراز احساسات، مدیریت تعارضات و توسعه همدلی فراهم می آورد. تعاملات گروهی در حین بازی، مهارت های اجتماعی، تاب آوری عاطفی و خودتنظیمی را تقویت کرده و اضطراب های مرتبط با محیط مدرسه را کاهش می دهد. در حوزه پیشرفت تحصیلی، فعالیت های تفریحی و بازی های فکری موجب فعال سازی مسیرهای شناختی، بهبود حافظه کاری و افزایش خلاقیت می شوند. این تحقیق تاکید می کند که ادغام هدفمند بازی و اوقات فراغت غنی در برنامه درسی و محیط مدرسه، نه تنها می تواند میزان فرسودگی تحصیلی را کاهش دهد، بلکه با تقویت ظرفیت های ذاتی دانش آموزان، منجر به یادگیری عمیق تر و پایدارتر گردد. لذا، بازنگری در اولویت بندی زمان اختصاص یافته به فعالیت های غیردرسی در مدارس و خانواده ها برای دستیابی به رشد متوازن ضروری است.

کلیدواژه ها:

رشد جسمی ، سلامت عاطفی ، پیشرفت تحصیلی ، بازی ، تفریح