مدیریت هوشمند مدرسه و تاثیر آن بر کیفیت آموزشی و مشارکت فعال دانش آموزان

تحول دیجیتال، پارادایم های مدیریتی را در تمامی سطوح، از جمله نظام آموزشی، دستخوش دگرگونی کرده است. در این میان، مفهوم مدیریت هوشمند مدرسه به عنوان یک رویکرد نوین مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) و داده کاوی، فرصت های بی نظیری را برای ارتقای کارایی عملیاتی و بهبود کیفیت فرآیندهای یاددهی-یادگیری فراهم می آورد. این پژوهش به بررسی جامع تاثیرات چندوجهی استقرار سیستم های مدیریت هوشمند بر دو رکن اساسی نظام آموزشی، یعنی کیفیت آموزشی و میزان مشارکت فعال دانش آموزان، می پردازد. سیستم های هوشمند با جمع آوری، تحلیل و تفسیر مستمر داده های مربوط به عملکرد تحصیلی، رفتار دانش آموزان، و اثربخشی روش های تدریس، امکان اتخاذ تصمیمات مبتنی بر شواهد را برای مدیران و معلمان فراهم می سازند، که این امر منجر به شخصی سازی فرایند آموزش و شناسایی زودهنگام موانع یادگیری می شود. افزایش شفافیت، خودکارسازی وظایف اداری تکراری، و ایجاد زیرساخت های ارتباطی قوی تر، زمینه ساز تمرکز بیشتر منابع انسانی بر فعالیت های محوری آموزشی خواهد بود. علاوه بر این، ابزارهای هوشمند مانند پلتفرم های یادگیری تطبیقی و محیط های مشارکتی آنلاین، انگیزه درونی دانش آموزان را تقویت کرده و آنان را به بازیگران فعال در فرآیند یادگیری تبدیل می کنند. نتایج مورد انتظار این مقاله نشان می دهد که استقرار موفق مدیریت هوشمند، نه تنها کارایی مدیریتی را بهبود می بخشد، بلکه به طور مستقیم بر افزایش سطح یادگیری و تعامل عمیق تر دانش آموزان با محتوای درسی تاثیر مثبت و معناداری خواهد داشت، البته مشروط بر غلبه بر چالش های زیرساختی و تربیتی موجود. این مطالعه بر ضرورت بازنگری در مدل های رهبری آموزشی برای انطباق با محیط های سایبری تاکید دارد. (۲۰۰ کلمه)

کلیدواژه ها:

مدیریت هوشمند ، کیفیت آموزشی ، مشارکت دانش آموزان ، فناوری آموزشی ، یادگیری تطبیقی