بررسی تطبیقی الگوهای پرورش خلاقیت در مدارس ایران ونظاام های نوین آموزشی

خلاقیت به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های قرن بیست ویکم، نقش بسزایی در توسعه فردی و اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند و پرورش آن از اهداف اساسی آموزش و پرورش به شمار می رود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی الگوهای پرورش خلاقیت در مدارس ایران و نظام های نوین آموزشی انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و به روش مروری کتابخانه ای انجام شد و با تحلیل منابع علمی، گزارش های آموزشی و پژوهش های تجربی، شیوه ها و استراتژی های متداول پرورش خلاقیت در نظام آموزشی ایران و نمونه های موفق بین المللی مورد مقایسه قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که در نظام آموزشی ایران، فعالیت های خلاقانه غالبا به صورت محدود و غیرسیستماتیک و با تمرکز بر آموزش محتوای درسی ارائه می شوند، در حالی که در نظام های نوین آموزشی، خلاقیت به عنوان مهارتی بنیادی و بخشی جدایی ناپذیر از فرآیند یاددهی–یادگیری، از طریق روش های فعال، یادگیری مبتنی بر پروژه، حل مسئله و آموزش میان رشته ای تقویت می شود. نتایج پژوهش همچنین نشان می دهد که عوامل سازمانی، فرهنگی و تربیتی در میزان موفقیت برنامه های خلاقیت موثرند و بهره گیری از الگوهای نوین آموزشی می تواند به ارتقای توانمندی های خلاقانه دانش آموزان ایرانی کمک کند. بر این اساس، ادغام روش های نوین و خلاقانه در برنامه های آموزشی، آموزش معلمان و بازنگری در سیاست های درسی از راهکارهای کلیدی برای توسعه خلاقیت در مدارس ایران محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، پرورش خلاقیت ، نظام آموزشی ایران ، نظام های نوین آموزشی ، یادگیری فعال