خودباوری حرفه ای معلم و اثر آن بر تصمیم های آموزشی روزمره

خودباوری حرفه ای معلم، به عنوان باور معلم به توانایی های خود برای سازماندهی و اجرای اقدامات لازم جهت دستیابی به نتایج آموزشی مطلوب، یکی از مولفه های کلیدی اثربخشی معلمان و کیفیت آموزش محسوب می شود. این مقاله مروری با هدف واکاوی نظام مند رابطه بین خودباوری حرفه ای معلم و تصمیم های آموزشی روزمره وی در کلاس درس انجام شده است. با مرور ادبیات نظری و تجربی گسترده، یافته ها نشان می دهد که خودباوری حرفه ای بالا تاثیر مستقیم و عمیقی بر طیف وسیعی از تصمیم های آموزشی لحظه ای و برنامه ریزی شده معلم دارد. معلمان با خودباوری بالا تمایل بیشتری به اتخاذ راهبردهای تدریس نوآورانه و دانش آموزمحور، طراحی فعالیت های چالش برانگیز، استفاده موثر از فناوری، مدیریت اثربخش کلاس درس، ارائه بازخورد سازنده، انطباق آموزش با نیازهای متنوع دانش آموزان و پایداری در مواجهه با مشکلات روزمره از خود نشان می دهند. در مقابل، معلمان با خودباوری پایین بیشتر به روش های سنتی و کتاب محور متکی بوده، از ریسک پذیری آموزشی پرهیز می کنند و در مواجهه با چالش ها زودتر دچار درماندگی می شوند. این مقاله همچنین به بررسی منابع شکل گیری خودباوری حرفه ای (تجارب موفق، تجربیات جانشینی، ترغیب کلامی و برانگیختگی عاطفی) و عوامل تاثیرگذار بر آن (حمایت مدیریت مدرسه، فرهنگ همکاری بین معلمان، منابع در دسترس و تجربیات دوران تربیت معلم) می پردازد. در پایان، با تاکید بر اهمیت سرمایه گذاری در پرورش خودباوری حرفه ای معلمان به عنوان اهرمی برای تحول کیفیت آموزش، راهکارهایی برای برنامه های تربیت و توسعه حرفه ای معلمان ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

خودباوری حرفه ای معلم ، خودکارآمدی معلم ، تصمیم گیری آموزشی.