بررسی رابطه تعامل معلم–دانش آموز با پیشرفت تحصیلی

تعامل موثر میان معلم و دانش آموز یکی از عوامل اساسی در بهبود فرایند یاددهی–یادگیری و ارتقای پیشرفت تحصیلی فراگیران به شمار می رود. با وجود این، در بسیاری از کلاس های درس، تعامل آموزشی به شکل یک سویه و محدود باقی مانده و نقش فعال دانش آموزان در یادگیری نادیده گرفته می شود. مسئله اصلی این پژوهش بررسی رابطه تعامل معلم–دانش آموز با پیشرفت تحصیلی و تبیین نقش آن در بهبود عملکرد آموزشی فراگیران است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی ابعاد تعامل آموزشی و تحلیل تاثیر آن بر میزان یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می باشد. روش تحقیق به صورت کتابخانه ای انجام شده و با استفاده از منابع معتبر داخلی، یافته های پژوهش های پیشین مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. نتایج مطالعات مرورشده نشان می دهد که تعامل مثبت، حمایت گرانه و دوسویه میان معلم و دانش آموز، موجب افزایش انگیزه تحصیلی، مشارکت فعال در کلاس، بهبود درک مطالب درسی و در نهایت ارتقای پیشرفت تحصیلی می شود. همچنین یافته ها حاکی از آن است که کیفیت تعامل آموزشی، بیش از کمیت آن، در موفقیت تحصیلی دانش آموزان نقش دارد. در مجموع، نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه معلمان و برنامه ریزان آموزشی به تقویت تعامل سازنده در کلاس های درس به عنوان یکی از راهبردهای موثر ارتقای پیشرفت تحصیلی تاکید دارد.