بررسی تاثیر روش های فعال تدریس بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های فعال تدریس بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس دولتی شهر خشت استان فارس در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که از میان آن ها نمونه ای به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزار گردآوری داده ها آزمون پیشرفت تحصیلی محقق ساخته بود که روایی آن از طریق نظر متخصصان و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. گروه آزمایش در یک دوره آموزشی مشخص با استفاده از روش های فعال تدریس شامل یادگیری مشارکتی، بحث گروهی و آموزش مبتنی بر مسئله آموزش دیدند، در حالی که گروه کنترل آموزش را به شیوه های سنتی دریافت کردند. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج تحلیل ها نشان داد که بین میانگین نمرات پیشرفت تحصیلی دانش آموزان گروه آزمایش و گروه کنترل در مرحله پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد و روش های فعال تدریس تاثیر مثبت و معناداری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی داشته اند. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که به کارگیری روش های فعال تدریس می تواند به عنوان راهکاری موثر در ارتقای کیفیت یادگیری و بهبود پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی مورد توجه معلمان و برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش های فعال تدریس ، پیشرفت تحصیلی