بازآفرینی یادگیری معنادار در مدرسه معاصر: پیوند راهبردهای تدریس فعال با انگیزش درونی دانش آموزان

تحولات شتابان اجتماعی، فناورانه و شناختی در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با چالش بازتعریف نقش معلم، شیوه های تدریس و کیفیت تجربه یادگیری مواجه ساخته است. الگوهای سنتی آموزش که عمدتا بر انتقال یک سویه اطلاعات استوار بوده اند، دیگر پاسخگوی نیازهای نسل جدید یادگیرندگان نیستند و ضرورت حرکت به سوی یادگیری عمیق، مشارکتی و معنادار بیش از پیش احساس می شود. پژوهش حاضر با تمرکز بر مفهوم یادگیری معنادار، به بررسی نقش راهبردهای تدریس فعال در تقویت انگیزش درونی، مشارکت شناختی و پایداری یادگیری می پردازد. در این چارچوب، روش هایی همچون یادگیری مسئله محور، بحث گروهی، پروژه محوری و بازاندیشی آموزشی به عنوان ابزارهایی موثر در افزایش تعامل دانش آموز با محتوا و محیط یادگیری تحلیل می شوند. یافته های نظری نشان می دهد زمانی که دانش آموز در فرآیند یادگیری نقش فعال دارد و فرصت تجربه، کشف و تفکر انتقادی برای او فراهم می شود، سطح علاقه مندی، خودکارآمدی تحصیلی و درک مفهومی به طور معناداری افزایش می یابد. همچنین، پیوند بین انگیزش درونی و یادگیری پایدار به عنوان عامل کلیدی در موفقیت تحصیلی بلندمدت برجسته می شود. این مطالعه بر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی، توانمندسازی معلمان در به کارگیری روش های نوین تدریس و ایجاد محیط های یادگیری پویا تاکید می کند و نشان می دهد حرکت به سوی آموزش فعال می تواند مسیر تحول کیفی نظام آموزشی را هموار سازد.