تعامل معلم و دانش آموز در یادگیری: نقش رابطه آموزشی در ارتقای فرایند یاددهی و یادگیری

تعامل معلم و دانش آموز یکی از بنیادی ترین عوامل موثر در فرایند یاددهی و یادگیری است که نقش بسزایی در انگیزه، مشارکت و موفقیت تحصیلی دانش آموزان دارد. پژوهش ها نشان داده اند که کیفیت این تعامل، علاوه بر یادگیری شناختی، بر ابعاد عاطفی و اجتماعی دانش آموزان نیز تاثیرگذار است. تعامل مثبت و حمایتگر باعث افزایش اعتماد به نفس، توانمندی های اجتماعی و علاقه مندی به یادگیری می شود، در حالی که تعامل ضعیف و سطحی ممکن است موجب کاهش انگیزه، انزوا و ضعف عملکرد تحصیلی گردد. در این مقاله، با استفاده از رویکرد توصیفی و تحلیلی، مفاهیم و مولفه های اصلی تعامل معلم و دانش آموز بررسی و اثرات آن بر بهبود کیفیت یادگیری و ایجاد محیط آموزشی مثبت تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهند که ارتباط مستمر، بازخورد مناسب، توجه به نیازهای فردی دانش آموز و استفاده از روش های فعال تدریس، نقش مهمی در ارتقای تعامل معلم و دانش آموز دارد و موجب یادگیری عمیق و پایدار می شود. نتایج این پژوهش می تواند راهنمای عملی برای معلمان، مدیران و پژوهشگران تعلیم و تربیت در طراحی محیط های آموزشی موثر و تقویت روابط انسانی در کلاس درس باشد.