تعامل پویا میان معلم و دانش آموز: محرکی برای یادگیری فعال و توسعه مهارت های تحصیلی

تعامل میان معلم و دانش آموز یکی از مولفه های حیاتی در ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری است و به عنوان پایه ای برای ایجاد انگیزه، مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش آموزان شناخته می شود. این تعامل شامل جنبه های عاطفی، شناختی و رفتاری است که هر یک نقش اساسی در ایجاد محیط یادگیری مثبت و فعال ایفا می کنند. پژوهش های اخیر نشان داده اند که تعامل عاطفی مبتنی بر اعتماد، احترام و حمایت متقابل معلم، موجب افزایش انگیزه و اعتماد به نفس دانش آموزان می شود و آنان را برای مشارکت فعال در فرایند یادگیری آماده می کند. همچنین تعامل شناختی، شامل ارائه مفاهیم به صورت روشن، فعال سازی تفکر انتقادی و ارائه راهبردهای حل مسئله، موجب ارتقای مهارت های تحلیلی و یادگیری عمیق دانش آموزان می گردد. جنبه رفتاری تعامل، از جمله مدیریت کلاس، پاسخ به نیازها و رفتارهای دانش آموزان و سازماندهی فعالیت ها، شرایط لازم برای یادگیری موثر را فراهم می کند. علاوه بر این، بهره گیری از فناوری های آموزشی و ابزارهای دیجیتال، امکان بازخورد سریع و شخصی سازی یادگیری را فراهم می سازد و باعث تقویت هر سه بعد تعامل می شود. هدف این مقاله تحلیل نقش تعامل معلم و دانش آموز در افزایش یادگیری فعال و توسعه مهارت های تحصیلی است و با شناسایی مولفه های کلیدی تعامل، راهکارهایی برای بهبود محیط های آموزشی ارائه می دهد.