رسانه های مجازی و لایه های پرخاشگری دانش آموزی: تحلیلی روان شناختی

رشد روزافزون شبکه ها و رسانه های مجازی، نقش مهمی در شکل دهی رفتارهای اجتماعی و روانی نوجوانان ایفا می کند و این امر پیامدهای متعددی بر بروز رفتارهای پرخاشگرانه در محیط مدرسه دارد. این مطالعه با هدف بررسی رابطه میان استفاده از رسانه های مجازی و ابعاد مختلف پرخاشگری دانش آموزی، از رویکرد روان شناختی بهره می برد و سعی دارد لایه های نهفته و عوامل موثر بر رفتارهای تهاجمی را تحلیل کند. پرخاشگری، مفهومی چندبعدی است که شامل رفتارهای کلامی، جسمانی و ذهنی می شود و تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل درونی و بیرونی قرار دارد. رسانه های مجازی با فراهم آوردن بسترهای ارتباطی گسترده و گاه کنترل نشده، امکان تجربه سریع تحریکات عاطفی، مقایسه اجتماعی و بازخوردهای فوری را برای نوجوانان فراهم می کنند. این شرایط، در برخی موارد باعث تشدید پاسخ های هیجانی و کاهش مهارت های خودکنترلی و خودتنظیمی می شود و در نتیجه رفتارهای پرخاشگرانه نمود پیدا می کنند. تحلیل روان شناختی نشان می دهد که رسانه های مجازی نه صرفا عامل مستقیم پرخاشگری، بلکه محرکی برای بروز ناکامی ها، فشارهای اجتماعی و نیازهای هیجانی سرکوب شده هستند که در تعامل با ویژگی های شخصیتی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان، می توانند الگوهای رفتاری تهاجمی را تقویت یا تضعیف کنند. نتایج این بررسی، بر ضرورت توجه معلمان، والدین و روان شناسان تربیتی به مدیریت هوشمندانه فضای مجازی و تقویت مهارت های تنظیم هیجان و خودکنترلی در دانش آموزان تاکید دارد. همچنین نشان می دهد که آموزش مهارت های روانی و ایجاد محیط های حمایتی در مدرسه می تواند نقش بازدارنده ای در برابر شکل گیری و تثبیت رفتارهای پرخاشگرانه ناشی از تاثیرات رسانه های مجازی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

رسانه های مجازی ، پرخاشگری دانش آموزان ، روان شناسی تربیتی