نقش مدارس در پیشگیری از رفتارهای خودآسیب رسان در دوره نوجوانی

رفتارهای خودآسیب رسان در نوجوانان، یکی از چالش های فزاینده ی نظام های تربیتی در سطح جهانی و به ویژه در ایران محسوب می شود. این رفتارها اغلب نتیجه ی پیوند پیچیده ی عوامل روان شناختی، اجتماعی و محیطی هستند و به صورت بریدن، سوزاندن، یا ضربه زدن به خود بدون هدف خودکشی بروز می یابند. مدارس به عنوان مهم ترین نهاد اجتماعی در زندگی نوجوانان، نقشی کلیدی در پیشگیری اولیه، شناسایی زودهنگام و مداخله ی حمایتی دارند. پژوهش حاضر با مرور مطالعات تجربی و نظری اخیر، نشان می دهد که رویکرد «مدرسه ی حمایتگر» بر اساس تعامل میان معلمان، مشاوران و والدین، می تواند میزان بروز رفتارهای خودآسیب رسان را به طور قابل توجهی کاهش دهد. در پایان، راهکارهایی کاربردی برای اجرای برنامه های آموزشی، روان سلامتی و حمایت اجتماعی در مدارس ایران ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

خودآسیب رسانی ، نوجوان ، مدرسه ، پیشگیری ، سلامت روان ، مشاوره مدرسه