نقش روش های تدریس فعال در توسعه تفکر انتقادی و خلاقیت در دانش آموزان

هدف اصلی این پژوهش بررسی نقش و جایگاه روش های تدریس فعال در ارتقای سطح تفکر انتقادی و شکوفایی خلاقیت در میان دانش آموزان است. در دنیای امروز که با انفجار اطلاعات روبروست، روش های سنتی و غیرفعال که صرفا بر انتقال دانش و حافظه محوری تاکید دارند، دیگر پاسخگوی نیازهای جوامع مدرن نیستند. روش های تدریس فعال، با قرار دادن دانش آموز در مرکز فرآیند یادگیری، او را به چالش کشیده و از یک مصرف کننده صرف دانش به یک تولیدکننده و تحلیل گر تبدیل می کنند. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی مولفه های مختلف یادگیری فعال از جمله یادگیری مسئله محور، یادگیری مشارکتی و روش های کاوشگری پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری این روش ها نه تنها باعث افزایش انگیزه درونی دانش آموزان می شود، بلکه با تقویت مهارت های واگرا، زمینه ساز بروز ایده های نوآورانه و ارزیابی منطقی پدیده ها می گردد. نتایج حاکی از آن است که بین استفاده مستمر از الگوهای تدریس نوین و رشد تفکر انتقادی رابطه مستقیم و معناداری وجود دارد. در نهایت، پیشنهاد می شود که نظام های آموزشی با بازنگری در برنامه های درسی و آموزش ضمن خدمت معلمان، بستر لازم را برای گذار از رویکردهای سنتی به رویکردهای فعال فراهم سازند تا نسلی پرسش گر و خلاق برای آینده تربیت شود.

کلیدواژه ها:

تفکر انتقادی ، خلاقیت ، روش های فعال ، دانش آموزان ، نظام آموزشی