نقش مدرسه در توانمندسازی والدین برای تربیت بهتر فرزندان

مسئله اصلی این پژوهش، بررسی نقش و ظرفیت مدرسه به عنوان یک نهاد آموزشی-اجتماعی در توانمندسازی والدین برای ایفای موثرتر نقش تربیتی است. هدف، تحلیل سازوکارها و راهبردهایی است که از طریق آن ها مدرسه می تواند دانش، مهارت ها و خودکارآمدی لازم را در والدین برای رویارویی با چالش های تربیتی عصر حاضر ارتقا دهد. روش تحقیق حاضر، توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها بر اساس مطالعه کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع مرتبط گردآوری شده اند. یافته های کلیدی نشان می دهند که مدرسه، فراتر از کارکرد آموزشی صرف، می تواند با ایجاد بسترهایی مانند کارگاه های آموزشی هدفمند، مشاوره های تخصصی، برقراری ارتباط موثر و مستمر، و مشارکت دادن والدین در فرآیند یادگیری، به عاملی کلیدی در توانمندسازی آنان تبدیل شود. این توانمندسازی، افزون بر ارتقای صلاحیت های تربیتی فردی، به ایجاد یکپارچگی و هماهنگی بین محیط خانه و مدرسه منجر می شود که خود عاملی تعیین کننده در رشد همه جانبه و سلامت روانی-اجتماعی کودک است. نتیجه نهایی حاکی از آن است که سرمایه گذاری مدرسه بر توانمندسازی والدین، یک سرمایه گذاری راهبردی و دو سر برد است که هم کیفیت پیوند خانواده با مدرسه را بهبود می بخشد و هم به شکل مستقیم و غیرمستقیم، بر موفقیت تحصیلی و تربیتی دانش آموزان تاثیر می گذارد. نهادینه کردن این نقش حمایتی مدرسه، نیازمند بازتعریف رابطه خانه و مدرسه و تخصیص منابع لازم است.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی والدین ، نقش مدرسه ، مشارکت خانه و مدرسه ، تربیت فرزند ، کارآمدی خانواده