تاثیر رویکردهای یادگیری تعاملی بر تقویت مهارت های ارتباطی و همکاری گروهی دانش آموزان

هدف این مقاله مروری، تحلیل و ترکیب نظام مند یافته های پژوهشی درباره تاثیر رویکردهای یادگیری تعاملی بر تقویت مهارت های ارتباطی و همکاری گروهی دانش آموزان است. یادگیری تعاملی، که ریشه در نظریه های سازنده گرایی اجتماعی و روانشناسی اجتماعی دارد، به روش هایی آموزشی اشاره دارد که در آن ها دانش آموزان از طریق گفت وگو، همکاری و تعامل هدفمند با همسالان و معلم به ساخت دانش می پردازند. در این مقاله، ابتدا مفاهیم کلیدی یادگیری تعاملی، مهارت ارتباطی و همکاری گروهی تبیین شده و سپس با بررسی انواع روش های تعاملی همچون یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر پروژه گروهی، بحث های کلاسی ساختاریافته، و روش شاگردی شناختی، سازوکارهای تاثیر این رویکردها بر مهارت های دانش آموزان تحلیل می شود. مرور مطالعات نشان می دهد که شرکت در فعالیت های تعاملی، به طور معناداری مهارت های کلامی و غیرکلامی ارتباط (مانند گوش دادن فعال، بیان واضح ایده ها، ارائه بازخورد سازنده) و شایستگی های همکاری گروهی (مانند تقسیم کار، مدیریت تعارض، مسئولیت پذیری جمعی) را بهبود می بخشد. این بهبود از طریق مکانیسم هایی مانند قرار گرفتن در معرض دیدگاه های متنوع، نیاز به شفاف سازی تفکر برای دیگران، تمرین مذاکره و رسیدن به اجماع، و دریافت بازخورد همزمان از همسالان حاصل می شود. همچنین، یادگیری تعاملی با ایجاد بستری امن و حمایتگر، اضطراب ارتباطی را کاهش داده و خودکارآمدی اجتماعی دانش آموزان را افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری تعاملی ، یادگیری مشارکتی ، مهارت های ارتباطی ، همکاری گروهی