پیوند آموزش زیست محیطی و آموزش شهروندی در نظام تعلیم وتربیت

آموزش زیست محیطی و آموزش شهروندی دو رکن اساسی در تربیت نسل آینده برای مواجهه با چالش های اجتماعی و محیط زیستی محسوب می شوند. آموزش زیست محیطی به عنوان فرآیندی که دانش، نگرش ها و رفتارهای مسئولانه نسبت به محیط زیست را پرورش می دهد، نقش مهمی در توسعه نگرش های پایدار در میان دانش آموزان دارد و آموزش شهروندی، که بر مسئولیت پذیری اجتماعی، مشارکت و عدالت تاکید دارد، می تواند به تقویت آن بعد از رفتارهای شهروندی کمک کند که پاسخ گویی به بحران های محیط زیست جوامع را ممکن می سازد. اگرچه این دو حوزه در نظام های آموزشی اغلب به صورت جداگانه تدریس می شوند، پژوهش های اخیر نشان می دهند که ادغام آن ها می تواند یادگیری معنادارتری را برای دانش آموزان فراهم آورد و به شکل گیری «شهروند محیط زیستی» منجر شود که هم از حقوق اجتماعی آگاه است و هم نگرش و رفتار محافظت از محیط زیست را بپذیرد. این مقاله، با رویکرد تحلیلی و استناد به مطالعات بین المللی و ملی، به بررسی چگونگی پیوند میان برنامه های آموزش زیست محیطی و آموزش شهروندی در نظام تعلیم وتربیت می پردازد و چارچوب هایی را پیشنهاد می دهد که می تواند راهنمای تدوین برنامه های درسی تلفیقی برای مدارس و سایر نهادهای آموزشی باشد. نتایج تحلیل نشان می دهد که ادغام این دو مفهوم در برنامه های آموزشی می تواند منجر به بهبود نگرش های زیست محیطی و مشارکت فعال شهروندی در میان دانش آموزان شود و به تحقق اهداف توسعه پایدار در سطح محلی و جهانی کمک کند. این ادغام نیازمند بازاندیشی در اهداف، محتوا و روش های آموزشی در نظام تعلیم وتربیت است تا بتواند دانش، مهارت و ارزش های ضروری برای شهروندان متعهد و دغدغه مند نسبت به آینده پایدار فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

آموزش زیست محیطی ، آموزش شهروندی ، تعلیم وتربیت تلفیقی ، شهروند محیط زیستی ، توسعه پایدار