عنوان: نقش باورهای آموزشی معلمان در کیفیت اجرای برنامه های درسی

هدف از این پژوهش تحلیل و تبیین نقش باورهای آموزشی معلمان در کیفیت اجرای برنامه های درسی است. این مطالعه با رویکرد کیفی-نظری، از منظر روان شناسی تربیتی و یادگیری اجتماعی–هیجانی به بررسی رابطه بین باورهای آموزشی معلمان و فرایند طراحی، اجرا و ارزشیابی برنامه های درسی می پردازد. با توجه به اهمیت اجرایی بودن حرفه معلم، باورهای آموزشی که به عنوان چارچوب تفسیر رویدادهای کلاس عمل می کنند می توانند بر تصمیم گیری های آموزشی، انتخاب روش های تدریس، مدیریت کلاس و تعاملات یادگیری اثرگذار باشند. به منظور دستیابی به درک عمیق از این پدیده، چارچوب نظری شامل باورهای آموزشی، خودکارآمدی، خودتنظیمی و رویکردهای یادگیری اجتماعی–هیجانی بررسی می شود. یافته های نظری نشان می دهد که باورهای آموزشی به عنوان توانمندساز یا مداخله گر در کیفیت اجرای برنامه های درسی عمل می کنند و با شایستگی های حرفه ای معلم از جمله طراحی، اجرا و ارزشیابی مرتبط اند. این پژوهش با تاکید بر ادغام مبانی نظری با شواهد پژوهشی، پیشنهاد می کند که توسعه حرفه ای معلمانی که محور باورهای آموزشی است، می تواند بهبود قابل توجهی در انسجام بین اهداف آموزشی و اجرای عملی در کلاس به همراه داشته باشد. نتیجه گیری ها بر اساس تحلیل مفهومی و نقدی از ادبیات موجود ارائه می شود و پیشنهادهای کاربردی برای سیاست گذاران و کارگزاران آموزشی؛ به ویژه در حوزه طراحی دوره های حرفه ای و تصویب معیارهای ارزشیابی کیفی و کمی ارائه می شود. واژگان کلیدی: باورهای آموزشی معلمان، خودتنظیمی، خودکارآمدی، روان شناسی تربیتی، یادگیری اجتماعی–هیجانی، کیفیت اجرای برنامه های درسی، شایستگی های حرفه ای معلمان، طراحی آموزشی، ارزشیابی آموزشی.