تاثیر مداخلات آموزشی مبتنی بر مهارت های اجتماعی–هیجانی بر سازگاری تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری

این پژوهش به بررسی تاثیر مداخلات آموزشی مبتنی بر مهارت های اجتماعی–هیجانی (Social-Emotional Learning - SEL) بر سازگاری تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری (Learning Disabilities - LDs) می پردازد. دانش آموزان دارای LDs، که شامل نارساخوانی، نارسانویسی و نارسایی ریاضی می شود، نه تنها با چالش های شناختی مرتبط با محتوای درسی مواجه هستند، بلکه اغلب دچار مشکلات ثانویه در زمینه تنظیم هیجانات، تعاملات اجتماعی و در نتیجه، سازگاری تحصیلی (Academic Adjustment) می گردند. سازگاری تحصیلی، که شامل جنبه های انگیزشی، رفتاری و هیجانی دانش آموز در محیط آموزشی است، نقش محوری در موفقیت بلندمدت تحصیلی این گروه دارد. اختلالات یادگیری، به ویژه در نظام های آموزشی عمومی، منجر به تجارب مکرر شکست، کاهش خودکارآمدی (Self-Efficacy) بر اساس نظریه بندورا (Bandura, ۱۹۹۷)، اضطراب امتحان و کناره گیری اجتماعی می شود. در پاسخ به این نیاز، مداخلات SEL که توسط چارچوب CASEL (Collaboration for Academic, Social, and Emotional Learning) مورد تاکید قرار گرفته اند، به عنوان یک راهبرد جامع برای تقویت صلاحیت های فردی و بین فردی معرفی شده اند. این چکیده گسترده، با هدف تحلیل اثربخشی این مداخلات، بر جنبه های کلیدی تاثیرگذاری آن ها تمرکز دارد.