نقش معماری و فضای فیزیکی مدرسه در خلاقیت و یادگیری دانش آموزان

فضای فیزیکی مدرسه به عنوان یکی از مولفه های پنهان اما تاثیرگذار نظام آموزشی، نقش مهمی در شکل گیری تجربه یادگیری، خلاقیت و رشد شناختی–هیجانی دانش آموزان ایفا می کند. معماری آموزشی می تواند از طریق نور، رنگ، چیدمان فضا، انعطاف پذیری محیط و تعاملات اجتماعی، فرایند یادگیری را تسهیل یا محدود سازد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش معماری و فضای فیزیکی مدرسه در ارتقای خلاقیت و یادگیری دانش آموزان با تاکید بر مبانی روان شناسی تربیتی و یادگیری اجتماعی–هیجانی است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه مطالعات نظری و پژوهش های پیشین تدوین شده است. نتایج نشان می دهد فضاهای آموزشی انعطاف پذیر، غنی از محرک های بصری و برخوردار از طراحی انسان محور، می توانند خلاقیت، انگیزه یادگیری، خودتنظیمی و تعامل اجتماعی دانش آموزان را به طور معناداری افزایش دهند. در مقابل، فضاهای یکنواخت، بسته و فاقد تنوع، مانعی جدی برای یادگیری فعال و خلاق محسوب می شوند.