بررسی کیفیت آموزش بالینی و عوامل جمعیت شناختی مرتبط با آن در سال ۱۴۰۲؛ از دیدگاه دانشجویان دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی کردستان

زمینه و هدف: آموزش بالینی یکی از ارکان مهم آموزش علوم پزشکی، به ویژه در رشته های پیراپزشکی است که با توجه به ماهیت کاربردی آن، اهمیت ویژه ای دارد. این مطالعه با هدف بررسی کیفیت آموزش بالینی و عوامل جمعیت شناختی مرتبط با آن از دیدگاه دانشجویان دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی کردستان انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و مقطعی است. جامعه پژوهش شامل ۲۰۹ دانشجوی دانشکده پیراپزشکی بود که واجد شرایط ورود به مطالعه بودند. نمونه گیری به روش سرشماری انجام شد و در نهایت ۱۷۲ دانشجو پرسشنامه را تکمیل کردند و پرسشنامه های ناقص از مطالعه خارج شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه جمعیت شناختی و پرسشنامه بررسی عوامل موثر بر کیفیت آموزش بالینی بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آمار توصیفی تحلیل شدند. یافته ها: بیشتر شرکت کنندگان زن، دانشجوی ترم چهارم، در رشته هوشبری و ساکن خوابگاه بودند. میانگین سنی آن ها ۲٫۴۶۴  ± ۲۲٫۹۵۰ و میانگین معدل  ۱٫۰۷۱ ± ۱۶٫۲۳ بود. کیفیت آموزش بالینی در این مطالعه مطلوب ارزیابی شد؛ بیشترین امتیاز مربوط به مربی و کمترین امتیاز مربوط به محیط آموزشی بود. بین جنسیت و معدل با کیفیت آموزش بالینی و ابعاد آن رابطه معناداری مشاهده نشد (P>۰/۰۵)، اما بین رشته تحصیلی، ترم، محل سکونت و سن با برخی ابعاد آموزش بالینی رابطه معناداری مشاهده شد (P<۰/۰۵). نتیجه گیری: با وجود سطح مطلوب کیفیت آموزش بالینی، در زمینه های محیط آموزشی و روش های ارزشیابی کاستی هایی وجود دارد. پیشنهاد می شود با استانداردسازی امکانات و بهره گیری از روش های نوین ارزشیابی، ارزیابی مستمر کیفیت آموزش بالینی صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

Clinical education ، paramedical ، anesthesiology ، laboratory medical science ، radiology ، medical emergency ، آموزش بالینی ، پیراپزشکی ، هوشبری ، علوم آزمایشگاهی ، رادیولوژی ، فوریت های پزشکی