روان شناسی یادگیری دیجیتال و پیامدهای شناختی استفاده از فناوری آموزشی در مدارس

رشد شتابان فناوری های آموزشی و گسترش یادگیری دیجیتال در مدارس، زمینه ساز دگرگونی های عمیق در فرایندهای یاددهی یادگیری و به ویژه در ابعاد شناختی یادگیرندگان شده است. مقاله حاضر با تمرکز بر روان شناسی یادگیری دیجیتال، به بررسی پیامدهای شناختی استفاده از فناوری آموزشی در محیط های مدرسه ای می پردازد و می کوشد ابعاد مختلف این پدیده را از منظر نظری و تحلیلی تبیین کند. هدف اصلی مقاله، شناسایی سازوکارهای شناختی موثر در یادگیری دیجیتال و تحلیل فرصت ها و چالش هایی است که فناوری های آموزشی برای رشد ذهنی، توجه، حافظه، تفکر و خودتنظیمی شناختی دانش آموزان ایجاد می کنند. روش تحقیق به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی نظام مند مقالات معتبر علمی انجام شده است. یافته های مقاله نشان می دهد که فناوری آموزشی، در صورت طراحی و به کارگیری آگاهانه، می تواند به تقویت یادگیری معنادار، افزایش انگیزش شناختی و گسترش مهارت های تفکر سطح بالا منجر شود، اما استفاده ناآگاهانه یا افراطی از ابزارهای دیجیتال ممکن است پیامدهایی همچون افزایش بار شناختی، کاهش تمرکز پایدار و وابستگی سطحی به اطلاعات آماده را در پی داشته باشد. نتایج همچنین بر نقش تعیین کننده معلم، طراحی آموزشی مبتنی بر اصول روان شناختی و توجه به تفاوت های فردی یادگیرندگان در بهره گیری اثربخش از یادگیری دیجیتال تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روان شناسی یادگیری دیجیتال ، فناوری آموزشی ، پیامدهای شناختی ، یادگیری مدرسه ای ، بار شناختی