خودتنظیمی هیجانی و عملکرد تحصیلی: تحلیلی از مطالعات تجربی در روان شناسی تربیتی دوره ابتدایی

خودتنظیمی هیجانی به عنوان یکی از مولفه های اصلی یادگیری اجتماعی-عاطفی، نقش برجسته ای در عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی دارد. این مقاله مروری سیستماتیک، با پیروی از اصول روش شناسی پرایسما، مطالعات تجربی (طولی، مقطعی و مداخله ای) منتشرشده بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ را بررسی می کند که رابطه خودتنظیمی هیجانی و عملکرد تحصیلی (نمرات استاندارد، دستاوردهای خواندن و ریاضیات، و تعامل تحصیلی) را در کودکان پنج تا دوازده ساله مورد مطالعه قرار داده اند. نتایج نشان می دهد که سطح بالاتر خودتنظیمی هیجانی با عملکرد تحصیلی بهتر همراه است (اندازه اثر کوچک تا متوسط، حدود ۰٫۰۷ تا ۰٫۳۳)، که این رابطه عمدتا از طریق میانجی هایی مانند پیوند با مدرسه، انگیزش تحصیلی و کاهش نشانه های درونی سازی برقرار می شود. مداخلات یادگیری اجتماعی-عاطفی که خودتنظیمی هیجانی را هدف قرار می دهند، بهبود معناداری در دستاوردهای تحصیلی به وجود می آورند. محدودیت ها، عوامل تعدیل کننده و جهت گیری های پژوهشی آینده نیز مورد بحث قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی هیجانی ، عملکرد تحصیلی ، دوره ابتدایی ، یادگیری اجتماعی-عاطفی ، مطالعات طولی