ارزیابی اثربخشی روش ایفای نقش در کاهش اضطراب دانش آموزان

اضطراب، به ویژه در میان دانش آموزان، یکی از مسائل شایع روان شناختی است که می تواند تاثیرات منفی بر عملکرد تحصیلی، روابط اجتماعی و کیفیت زندگی آنان بگذارد. روش های آموزشی نوین، از جمله روش ایفای نقش، به عنوان یکی از ابزارهای موثر برای مقابله با این چالش مطرح شده اند. این مقاله با هدف بررسی و تحلیل نقش روش تدریس ایفای نقش در کاهش اضطراب دانش آموزان تدوین شده است. روش تحقیق به صورت تحلیلی-مروری بوده و به مرور ابعاد و مولفه های روش ایفای نقش و تاثیرات آن در حوزه آموزش و روان شناسی می پردازد. یافته های مقاله نشان می دهد که روش ایفای نقش با فراهم سازی محیطی امن و بدون قضاوت، امکان مواجهه با موقعیت های اضطراب آور را در فضایی کنترل شده فراهم می کند. این روش با مشارکت فعال دانش آموزان و شبیه سازی موقعیت های واقعی زندگی، به کاهش اضطراب و افزایش اعتمادبه نفس در آنان کمک می کند. همچنین، این روش می تواند مهارت های اجتماعی و توانایی مدیریت هیجانات را در دانش آموزان تقویت کند. در عین حال، چالش هایی مانند مقاومت معلمان، نبود آموزش کافی، و محدودیت زمانی در مدارس به عنوان موانع اجرایی این روش مطرح شده اند. برای رفع این چالش ها، پیشنهاداتی نظیر آموزش معلمان، طراحی بسته های آموزشی بومی و تلفیق این روش با دروس مختلف ارائه شده است. در نهایت، روش ایفای نقش به عنوان ابزاری کاربردی و موثر در کاهش اضطراب دانش آموزان و ارتقای سلامت روان آنان معرفی می شود.

کلیدواژه ها:

اضطراب دانش آموزان ، روش ایفای نقش ، آموزش مهارت های زندگی ، کاهش اضطراب ، رویکردهای آموزشی نوین