مشکلات آموزشی و حمایتی دانش آموزان بازمانده از تحصیل

پدیده بازماندگی از تحصیل یکی از چالش های جدی نظام های آموزشی، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، محسوب می شود که پیامدهای عمیق فردی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی به دنبال دارد. دانش آموزان بازمانده از تحصیل به دلایل گوناگونی همچون فقر اقتصادی، نابرابری های اجتماعی، مشکلات خانوادگی، مهاجرت، اشتغال زودهنگام، کودک همسری، ناتوانی های جسمی و ذهنی، ضعف سیاست های حمایتی و کیفیت پایین آموزش از چرخه رسمی تعلیم و تربیت خارج می شوند. این گروه از دانش آموزان با مجموعه ای از مشکلات آموزشی مواجه اند که شامل افت شدید مهارت های پایه خواندن، نوشتن و حساب، کاهش انگیزه یادگیری، شکاف تحصیلی عمیق نسبت به همسالان و محدود شدن فرصت های بازگشت به آموزش رسمی است.از سوی دیگر، ضعف حمایت های نهادی و اجتماعی، شرایط این دانش آموزان را پیچیده تر می سازد. نبود برنامه های جبرانی موثر، کمبود مشاوران آموزشی و مددکاران اجتماعی، فقدان حمایت های مالی هدفمند، و ناهماهنگی میان نهادهای آموزشی، رفاهی و حمایتی، موجب تداوم چرخه محرومیت آموزشی می شود. این وضعیت نه تنها آینده تحصیلی و شغلی دانش آموزان بازمانده از تحصیل را تهدید می کند، بلکه زمینه ساز بازتولید فقر، افزایش آسیب های اجتماعی، کاهش سرمایه انسانی و تضعیف توسعه پایدار در سطح جامعه می گردد.در این میان، شناسایی دقیق نیازهای آموزشی و حمایتی دانش آموزان بازمانده از تحصیل و طراحی مداخلات چندبعدی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. توسعه آموزش های انعطاف پذیر، برنامه های آموزش جایگزین، حمایت های روانی اجتماعی، مشارکت خانواده ها و تقویت همکاری بین بخشی میان آموزش وپرورش، نهادهای حمایتی و سازمان های مردم نهاد می تواند نقش موثری در کاهش بازماندگی از تحصیل و تسهیل بازگشت این دانش آموزان به مسیر یادگیری ایفا کند. در مجموع، پرداختن به مشکلات آموزشی و حمایتی دانش آموزان بازمانده از تحصیل مستلزم رویکردی جامع، عدالت محور و مبتنی بر سیاست گذاری های پایدار است که حق آموزش برابر را برای همه کودکان و نوجوانان تضمین نماید.

کلیدواژه ها:

بازماندگی از تحصیل ، عدالت آموزشی ، حمایت های اجتماعی ، فقر آموزشی ، آموزش جایگزین ، آسیب های اجتماعی ، دانش آموزان محروم