نوآوری آموزشی و یادگیری پایدار

نوآوری آموزشی به عنوان یکی از محورهای تحول در نظام های آموزشی، نقش محوری در بهبود کیفیت یادگیری و دستیابی به یادگیری پایدار دارد. این نوآوری ها شامل بهره گیری از فناوری های نوین، روش های یاددهی فعال و مشارکتی، طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر و تقویت مهارت های تفکر انتقادی و خلاقیت دانش آموزان است. یادگیری پایدار فراتر از حفظ اطلاعات صرف است و توانایی به کارگیری دانش در موقعیت های واقعی، حل مسائل پیچیده و توسعه مهارت های شناختی، اجتماعی و عاطفی را شامل می شود. مطالعات اخیر نشان می دهد که ادغام نوآوری های آموزشی با روش های مشارکتی و فعال، باعث افزایش انگیزه یادگیری، تعمیق مفاهیم و تثبیت دانش در طول زمان می شود (رحمانی، ۱۴۰۰؛ احمدی، ۱۳۹۹؛ جان دیویی، ۱۹۳۸). علاوه بر این، فناوری آموزشی و طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر، ظرفیت یادگیری فردی و گروهی را افزایش داده و توانمندی های خلاقیت و حل مسئله دانش آموزان را تقویت می کند. این مقاله با مرور مفاهیم کلیدی نوآوری آموزشی و یادگیری پایدار، به بررسی راهکارها، روش ها و چالش های موجود در پیاده سازی این نوآوری ها پرداخته و تاکید دارد که برای تحقق یادگیری پایدار، ترکیب روش های سنتی و نوین و ایجاد تعامل موثر میان معلم و یادگیرنده ضروری است.