تحول یادگیری با نوآوری آموزشی: رویکردی به یادگیری پایدار

نوآوری آموزشی به عنوان محرکی کلیدی در تحول نظام های یادگیری مطرح است و می تواند اثرگذاری یادگیری را به صورت پایدار افزایش دهد. این نوآوری ها شامل طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر، استفاده از فناوری های دیجیتال، روش های فعال و مشارکتی، و توسعه مهارت های تفکر انتقادی و خلاقیت دانش آموزان است. یادگیری پایدار فراتر از حفظ اطلاعات است و شامل توانایی به کارگیری دانش در موقعیت های واقعی، حل مسائل پیچیده و ارتقای مهارت های شناختی، اجتماعی و عاطفی می شود. پژوهش های داخلی و خارجی نشان می دهند که ادغام نوآوری های آموزشی با فعالیت های مشارکتی و یادگیری فعال، باعث افزایش انگیزه، تعمیق مفاهیم، تثبیت یادگیری و تقویت مهارت های کاربردی می شود (رحمانی، ۱۴۰۰؛ جان دیویی، ۱۹۳۸؛ براون، ۲۰۰۹). همچنین، بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی و ایجاد محیط های یادگیری تعاملی موجب تسهیل یادگیری فردی و گروهی، توسعه خلاقیت و توانایی حل مسئله می گردد. این مقاله بر اهمیت ترکیب روش های سنتی و نوین، ایجاد تعامل موثر میان معلم و یادگیرنده، و طراحی محیط های انعطاف پذیر برای دستیابی به یادگیری پایدار تاکید دارد.