نوآوری های آموزشی و توسعه یادگیری پایدار در نسل های نوین

نوآوری های آموزشی در دهه های اخیر به عنوان محرکی اصلی برای ارتقای کیفیت یادگیری و توسعه مهارت های کاربردی دانش آموزان مطرح شده اند. این نوآوری ها شامل استفاده از فناوری های نوین، روش های فعال و مشارکتی، طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر و تمرکز بر توسعه تفکر انتقادی و خلاقیت است. یادگیری پایدار، برخلاف یادگیری حفظی و سطحی، توانایی به کارگیری دانش و مهارت ها در موقعیت های واقعی، حل مسائل پیچیده و توسعه مهارت های شناختی، اجتماعی و عاطفی را شامل می شود. پژوهش های داخلی و خارجی نشان می دهند که ادغام نوآوری های آموزشی با فعالیت های مشارکتی، یادگیری فعال و بهره گیری هدفمند از فناوری، باعث افزایش انگیزه یادگیری، تعمیق مفاهیم، تثبیت دانش و ارتقای مهارت های کاربردی می شود (رحمانی، ۱۴۰۰؛ براون، ۲۰۰۹). همچنین، محیط های یادگیری انعطاف پذیر و تعاملی امکان یادگیری فردی و گروهی را فراهم می کنند و دانش آموزان را قادر می سازند که مسئولیت یادگیری خود را بر عهده گرفته و مهارت های حل مسئله و خلاقیت خود را تقویت کنند. این مقاله با بررسی ابعاد مختلف نوآوری آموزشی و یادگیری پایدار، بر اهمیت طراحی محیط های یادگیری فعال و انعطاف پذیر و نقش معلم به عنوان تسهیل کننده فرآیند یادگیری تاکید دارد.