مسیر نوآوری در آموزش و تحقق یادگیری پایدار

نوآوری آموزشی به عنوان یک محرک اساسی در تحول فرآیندهای یادگیری و ارتقای کیفیت آموزش، نقش کلیدی در توسعه مهارت های شناختی، اجتماعی و عاطفی دانش آموزان دارد. این نوآوری ها شامل استفاده از روش های فعال و مشارکتی، فناوری های نوین آموزشی، طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر و تمرکز بر مهارت های تفکر انتقادی و خلاقیت هستند. یادگیری پایدار فراتر از حفظ اطلاعات صرف است و شامل توانایی به کارگیری دانش در موقعیت های واقعی، حل مسائل پیچیده، و تثبیت مهارت ها در طول زمان می شود. پژوهش های داخلی و خارجی نشان داده اند که ادغام نوآوری های آموزشی با فعالیت های مشارکتی و فناوری آموزشی، باعث افزایش انگیزه یادگیری، تعمیق مفاهیم و ارتقای مهارت های کاربردی دانش آموزان می شود (رحمانی، ۱۴۰۰؛ جان دیویی، ۱۹۳۸؛ براون، ۲۰۰۹). همچنین، ایجاد محیط های یادگیری انعطاف پذیر و تعاملی، یادگیری فردی و گروهی را تسهیل کرده و مسئولیت پذیری دانش آموزان و توانایی حل مسئله آنان را تقویت می کند. این مقاله با تمرکز بر نوآوری آموزشی و یادگیری پایدار، اهمیت طراحی محیط های یادگیری فعال و انعطاف پذیر و نقش معلم به عنوان راهنما و تسهیل کننده در فرآیند یادگیری را مورد بررسی قرار می دهد.