سازگاری های عصبی و تقویت عملکرد حرکتی در تمرینات مقاومتی: رویکردی فیزیولوژیک–رفتاری

تمرینات مقاومتی، به ویژه در ورزش های قدرتی، تنها به تغییرات عضلانی محدود نمی شوند بلکه سازگاری های عصبی نقش تعیین کننده ای در بهبود عملکرد ورزشی دارند. سیستم عصبی مرکزی و محیطی از طریق تنظیم میزان فراخوانی واحدهای حرکتی، هماهنگی عضلانی، کاهش مهار عصبی و بهینه سازی الگوهای حرکتی، سهم عمده ای در افزایش توان و دقت حرکتی دارند. پژوهش های جدید نشان می دهند که بهبود عملکرد اولیه در تمرینات قدرتی عمدتا ناشی از این سازگاری های عصبی است، در حالی که تغییرات عضلانی در مراحل بعدی اثرگذار می شوند. علاوه بر این، تمرینات مقاومتی موجب تقویت مسیرهای عصبی، افزایش سرعت انتقال پیام و ارتقای کنترل حرکتی می شوند، امری که باعث کاهش زمان واکنش و افزایش توان انفجاری می گردد. تعامل سیستم عصبی با سیستم های حسی و شناختی نیز موجب بهبود دقت و هماهنگی حرکتی می شود. این مقاله با هدف بررسی نقش سیستم عصبی در ارتقای عملکرد حرکتی و تحلیل سازگاری های عصبی در تمرینات مقاومتی، ضمن مرور پژوهش های فیزیولوژی ورزشی، سازوکارهای عصبی–عضلانی موثر را تبیین می کند و اهمیت بعد عصبی تمرینات قدرتی را در طراحی برنامه های علمی نشان می دهد.