بررسی رابطه بین یادگیری شخصی سازی شده مبتنی بر فناوری و توسعه خودتنظیمی شناختی و رفتاری دانش آموزان

هدف اصلی این مقاله نظری، تحلیل رابطه بین یادگیری شخصی سازی شده مبتنی بر فناوری و توسعه خودتنظیمی شناختی و رفتاری دانش آموزان در چارچوب نظام آموزشی است. با گسترش فناوری های نوین آموزشی، نیاز به درک تاثیر این ابزارها بر مهارت های فراشناختی و انگیزشی دانش آموزان به مسئله ای پژوهشی تبدیل شده است. یادگیری شخصی سازی شده با استفاده از فناوری هایی مانند هوش مصنوعی، سیستم های مدیریت یادگیری (LMS) و پلتفرم های تطبیقی، امکان تنظیم محتوا، سرعت و مسیر یادگیری را متناسب با ویژگی های فردی فراهم می کند. این پژوهش با روش تحلیلی-توصیفی و مرور مبانی نظری، استدلال می کند که شخصی سازی یادگیری از طریق مکانیسم هایی مانند ارائه بازخورد فوری، تقویت انگیزه درونی، افزایش حس کنترل بر فرآیند یادگیری و ایجاد فرصت های تمرین خودهدایت شده، می تواند به توسعه دو بعد کلیدی خودتنظیمی (شناختی و رفتاری) کمک کند. یافته های تحلیلی مقاله نشان می دهد که فناوری های آموزشی پیشرفته، در صورت طراحی هدفمند و یکپارچه با اصول تربیتی، می توانند بستری برای پرورش مهارت های برنامه ریزی، نظارت، ارزیابی و انعطاف پذیری رفتاری دانش آموزان فراهم آورند. همچنین، چالش هایی چون کمبود زیرساخت، ضعف مهارت های فناورانه معلمان و نیاز به تغییر نگرش در طراحی آموزشی به عنوان عوامل تعدیل کننده این رابطه مورد بحث قرار می گیرند. این چارچوب مفهومی می تواند راهنمای معلمان، طراحان آموزشی و سیاست گذاران در به کارگیری اثربخش فناوری برای تربیت یادگیرندگان خودتنظیم باشد.واژگان کلیدی: یادگیری شخصی سازی شده، خودتنظیمی شناختی، خودتنظیمی رفتاری، فناوری آموزشی، هوش مصنوعی در آموزش، یادگیرنده خودتنظیم