بررسی تاثیر انواع شیوه های تشویق کلامی و غیرکلامی معلم بر افزایش اعتماد به نفس و پایداری انگیزه پیشرفت در دانش آموزان

تشویق به عنوان یک ابزار کلیدی در تعلیم و تربیت، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری نگرش دانش آموزان نسبت به خود و فرآیند یادگیری ایفا می کند. با این حال، اثربخشی آن به نوع، زمینه و نحوه ارائه بستگی دارد. این مقاله نظری با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی برای بررسی نظام مند تاثیر انواع شیوه های تشویق کلامی و غیرکلامی معلم بر دو متغیر حیاتی اعتماد به نفس و پایداری انگیزه پیشرفت در دانش آموزان نگاشته شده است. ابتدا با مرور ادبیات موجود، تمایز بین تشویق مبتنی بر شخصیت و تشویق فرآیندمحور (به عنوان مثال، کارهای کارول دوک در حوزه ذهنیت) و همچنین ابعاد کلامی (تمجید توصیفی) و غیرکلامی (لبخند، تماس چشمی، زبان بدن مثبت) تشریح می گردد. بر اساس نظریه های شناختی-اجتماعی (بندورا) و خودتعیین گری (دسی و رایان)، چارچوب مفهومی ارائه شده استدلال می کند که تشویق های غیرکلامی اصیل و تشویق های کلامی فرآیندمحور، از طریق تقویت خودکارآمدی، ارضای نیازهای شایستگی و ارتباط، و درونی سازی ارزش تلاش، به طور همزمان هم اعتماد به نفس واقعی را افزایش می دهند و هم باعث پایداری انگیزه پیشرفت درونی می شوند. در مقابل، تشویق های کلیشه ای، کنترل کننده یا متمرکز بر هوش ذاتی ممکن است اثرات معکوس داشته باشند. این چارچوب نقش واسطه ای متغیرهایی مانند ادراک دانش آموز از искренیت معلم و سبک اسناددهی را نیز مورد توجه قرار می دهد. در نهایت، کاربردهای عملی این چارچوب برای معلمان و همچنین محدودیت های آن بحث خواهد شد.واژگان کلیدی: تشویق کلامی، تشویق غیرکلامی، اعتماد به نفس، انگیزه پیشرفت، خودکارآمدی، نظریه خودتعیین گری، چارچوب مفهومی، روانشناسی تربیتی.