تاثیر آموزش مبتنی بر پروژه های واقعی بر مسئولیت پذیری دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر پروژه های واقعی بر مسئولیت پذیری دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس دولتی شهر کرمانشاه بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۶۰ نفر از دانش آموزان انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد مسئولیت پذیری بود که ابعاد مسئولیت پذیری فردی، اجتماعی و تحصیلی را می سنجید. گروه آزمایش به مدت هشت هفته تحت آموزش مبتنی بر پروژه های واقعی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل آموزش های معمول و سنتی را دریافت کرد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر پروژه های واقعی تاثیر معناداری بر افزایش مسئولیت پذیری کل دانش آموزان و ابعاد آن دارد. همچنین، بیشترین میزان تاثیر مربوط به مسئولیت پذیری اجتماعی و تحصیلی بود. یافته های پژوهش حاکی از آن است که به کارگیری پروژه های واقعی و معنادار در فرایند آموزش می تواند زمینه ساز پرورش دانش آموزانی مسئول تر، مشارکت جوتر و متعهدتر در دوره ابتدایی شود. بر این اساس، استفاده از رویکرد آموزش مبتنی بر پروژه های واقعی به عنوان یکی از روش های موثر در تحقق اهداف تربیتی آموزش و پرورش توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر پروژه های واقعی ، مسئولیت پذیری