زیست دیجیتال دانش آموزان و بازسازی هویت اخلاقی: نقش مهارت های خودتنظیمی در مواجهه با فضای مجازی

گسترش زیست دیجیتال، ابعاد تازه ای از هویت یابی و قضاوت اخلاقی را در میان دانش آموزان شکل داده است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی–تربیتی، به بررسی تاثیر فضای مجازی بر هویت اخلاقی دانش آموزان و نقش مهارت های خودتنظیمی در مدیریت این تاثیرات می پردازد. یافته ها نشان می دهد مواجهه کنترل نشده با محتوای دیجیتال می تواند به تضعیف انسجام هویتی و نسبی گرایی اخلاقی منجر شود، در حالی که تقویت مهارت های خودتنظیمی از جمله خودآگاهی، کنترل هیجانی و تصمیم گیری آگاهانه، نقش حفاظتی موثری ایفا می کند. نتایج پژوهش بر ضرورت آموزش هدفمند خودتنظیمی در برنامه های تربیتی مدارس تاکید دارد.واژگان کلیدیفضای مجازی، هویت اخلاقی، زیست دیجیتال، خودتنظیمی، تربیت دانش آموزان